Stwórz własne ćwiczenie

2010-04-08

Stwórz swoje własne ćwiczenia

Czy masz czas i chęci na porządny trening, ale nie wiesz nad czym powinieneś pracować? Poniżej jest kilka sugestii, które pomogą ci stworzyć ćwiczenia tych konkretnych strzałów, przez które nie kończysz układu bil na stole. Metoda tworzenia ćwiczeń została wytłumaczona przy pomocy odmiany 9-bil, ale można ją zastosować do innych odmian.

Załóżmy że jesteś średnio zaawansowanym graczem, z umiejętnościami wystarczającymi do skończenia układu bil na rysunku 1, zaczynając z białą z ręki. Czy widzisz jakieś przeszkody w tym układzie? Nie ma żadnych sklejonych bil, ale kilka strzałów wymaga bardzo dobrej pozycji do wyjścia na kolejną bilę. Właśnie te problematyczne uderzenia możesz zamienić w ćwiczenia, których wykonywanie zwiększy twoje prawdopodobieństwo zrobienia podejścia lub kija, stopniowo zamieniając słabe strony gry w dobrze wykonane strzały.

Rys. 1


 Średnio zaawansowany gracz może mieć problem z trzema uderzeniami na schemacie 1, uzyskanie pozycji z 2 na 3, z 4 na 5 i z 5 na 6. Ósemka znajduje się niedaleko trójki, wobec czego wyjście na 3 wymaga bardzo dokładnej siły uderzenia. Taka dokładność jest również potrzebna w wyjściu na 5, ponieważ czwórka znajduje się po drugiej stronie stołu. Uzyskanie dobrej pozycji z 5 na 6 też nie jest łatwe. Dość pomocny jest tu wewnętrzny fałszerz. To uderzenie nie tylko wymaga idealnego kąta na piątce, trzeba jeszcze zadbać o odpowiednią siłę uderzenia, by dokładnie wyjść na 6. Jeżeli wykonasz dobrze te trzy strzały, pozostałe raczej nie będą stanowić problemu.

Skoro już zidentyfikowaliśmy potencjalnie problematyczne strzały (wybór tych strzałów jest kwestią bardzo indywidualną), stwórzmy na ich podstawie ćwiczenia. Pierwsze ćwiczenie zilustrowano na rysunku 2. Celem jest wbicie dwójki i posłanie białej na zakreskowany obszar docelowy, co umożliwi wbicie trójki. Wskazane jest, aby podczas treningu, poza tym zaznaczonym obszarem, na stole znajdowała się bila na którą ćwiczymy wyjście.

Rys. 2


Najpierw znajdź na stole pozycję idealną – najłatwiejszą do wbicia 2 i wyjścia na 3. Potem nadaj ćwiczeniu charakter progresywny: ustawiaj białą stopniowo pod co raz większym kątem, czyniąc strzał co raz trudniejszym. Jeżeli nie wbijesz bili, albo nie uzyskasz dobrej pozycji na kolejną, wróć do nieco łatwiejszego wariantu ćwiczenia, zmniejszając kąt. Wyciśnij z tego ćwiczenia ile się da, a zobaczysz, że podchodząc znowu do układu na schemacie 1 i uderzając jedynkę, będziesz dokładnie wiedział gdzie chcesz posłać białą.

Rysunek 3 Przedstawia ćwiczenie wyjścia z 4 na 5. Aby ćwiczenie miało charakter progresywny, w tym wypadku przesuwamy stopniowo pole docelowe, w którym chcemy zatrzymać białą, począwszy od najprostszego, do tego przy przeciwległej krótkiej bandzie.

A pod jakim kątem ustawić białą do wbicia czwórki? Może to być np. kąt 45°, biała zachowuje wtedy dużo energii (potrzebnej do przebycia całej długości stołu). I tak jak poprzednio, to ćwiczenie ułatwi ci dobre wyjście z poprzedniego strzału (z 3 na 4).

Rys.3


 

Ćwiczenie na rysunku 4 pozwoli ci ostatecznie określić dopuszczalny „obszar docelowy” ze schematu 3. Zobaczysz jak duży może być kąt na piątce, żeby dobre wyjście na bilę 6 było jeszcze możliwe. To ćwiczenie może również służyć do szlifowania wewnętrznego fałszerza.

Na schemacie 4 są dwa obszary docelowe, po dwóch stronach szóstki. Widać jednak, że pola te nie są równe. Ich wielkość jest zależna od stopnia trudności strzału. Im trudniejsze uderzenie (np. długi strzał), tym dokładniej trzeba na bilę wyjść, więc „obszar docelowy” jest odpowiednio mniejszy (uwzględnij to przy tworzeniu własnych ćwiczeń).

Rys.4


 Wymienione ćwiczenia są jedynie przykładami strzałów, które mogą sprawiać problemy. Najlepiej będzie, jeżeli nauczysz się identyfikować takie strzały w czasie gry i tworzyć na ich podstawie własne ćwiczenia. Może powinieneś wybrać strzał lub kąt na którym najczęściej się „potykasz”? Następnie nadaj ćwiczeniu charakter progresywny, zaczynając od najłatwiejszego, a kończąc na trudnym wariancie. Możesz to zrobić na dwa sposoby (jw.): przesuwając bilę białą (rys. 2,4) lub obszar docelowy (rys. 3).

Artykuł źródłowy

Autor: Bob Jewett

Tłumaczyła: Ewa Pawińska